Skip to main content

അയ്യപ്പൻ എന്ന ഒരു പച്ച മനുഷ്

നക്ഷത്രങ്ങൾ നൃത്തം ചെയ്യാതെ പൂക്കൾ വിടരാതെ വേദനയെ പേനയിൽമഷിയായി നിറച്ച് മായാജാലം കാട്ടിയ വിപ്ലവകാരി. പ്രണയത്തെയും കലാപത്തെയും ഒരുപോലെ സ്നേഹിച്ച ഒരു മനുഷ്യൻ. പ്രേമത്തിൽ തോറ്റു മരണം വരെ കലാപം തുടർന്നു. ഒരു സഞ്ചാരിയായ കവി. ഇതുപോലെ അനേകം വർണ്ണനകൾ നൽകാം എ.അയ്യപ്പൻ എന്ന മലയാള ഭാഷ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ മറന്ന പോയ ഈ എഴുത്തുകാരന്.

ഈ സാധു മനുഷ്യന് പുസ്തകങ്ങളുടെ പെരുമ കാണിക്കാൻ മാത്രം എഴുതിയിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഹൃദയസ്പർശിയായ വരികൾ കവിതയായി കുറിച്ച് ജീവൻവെടിഞ്ഞു അനാഥനായി റോഡിൽ കിടക്കുമ്പോഴും കൈയിൽ ഒരു കവിത ഉണ്ടായിരുന്നു, “അമ്പ് ഏതു നിമിഷവും മുതുകിൽ തറയ്ക്കാം പ്രാണനും കൊണ്ട് ഓടുകയാണ്....."
അയ്യപ്പന്റെ കവിതകൾ ഹൃദയസ്പർശിയായതിനു കാരണം, അദ്ദേഹം എഴുതിയത് പച്ചയായ ജീവിതം ആണ്. ലഹരിയെ സുഹൃത്താക്കിയ ഒരു മനുഷ്യൻ എഴുതിയ കവിതകൾ ലഹരിപിടിപികുന്നതായിരുന്നു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അനുഭാവി ആയിരുന്നു എങ്കിലും പിന്നീട് ആ പ്രസ്ഥാനം അദ്ദേഹത്തെ തള്ളി പറഞ്ഞു. ONV, സുകുമാർ അഴിക്കോട് തുടങ്ങിയവരുടെ സമകാലികനാണെങ്കിലും, മലയാള സാഹിത്യ ലോകം ഈ കവിയെ മറന്നു, ഒരു അരാചകവാദി എന്ന് ചാപ്പകുത്തി. എന്നാൽ ഈ കവി കണ്ട അരാജക സമൂഹത്തിൽ അദ്ദേഹം സ്നേഹം മാത്രമേ കണ്ടൊള്ളു എന്നതാണ് സത്യം. സൗഹൃദത്തിന്റെ, പ്രണയത്തിന്റെ, വിപ്ലവത്തിന്റെ ഒരു സ്വപ്നസുന്ദര സമൂഹം.

മാഷെ, സ്വപ്നത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഇന്നിന്റെ മനുഷ്യർ പച്ചയായ ജീവിതത്തെ ഉൾകൊള്ളുവാൻ ഭയക്കുന്നത് കൊണ്ട് ആണ്, നക്ഷത്രങ്ങളും, പൂക്കളും ഒക്കെ അന്വേഷിച്ചു പോയി ജീവിതത്തോട് മുഖം തിരിക്കുന്നത്.

സ്രാമ്പിക്കൻ



Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Beyond Borders: The Ecumenical Heart of Mar Thoma Church

I didn’t initially plan to write something like this, but there’s been a lot of buzz lately about Suffragan Metropolitan Joseph Mar Barnabas receiving communion from the Patriarch. While many of the comments I’ve seen are derogatory and fail to reflect either Christian kindness or basic human respect, the issue seems to stem from a lack of understanding about the Mar Thoma Church’s ecumenical theology and teachings on the Holy Qurbana. I want to shed some light on that based on what I’ve come to learn. 𝑬𝒄𝒖𝒎𝒆𝒏𝒊𝒄𝒂𝒍 𝑬𝒄𝒄𝒍𝒆𝒔𝒊𝒐𝒍𝒐𝒈𝒚 Central to Mar Thoma ecclesiology is the Pauline imagery of the "Body of Christ" (1 Corinthians 12:27), a theological construct that emphasizes unity within diversity and transcends denominational boundaries. A defining mission of the Church is "to unite all things in Jesus Christ," a commitment that explicitly eschews exclusivist frameworks, such as papal or patriarchal supremacy. This idea of enclave theology was seen wi...
Post a Comment
Read more

Empuraan Unleashed: When Cinema Dares to Speak Truth to Power

The recently released L2: Empuraan is nothing short of a cinematic triumph, a testament to the evolving brilliance of Malayalam cinema. Prithviraj Sukumaran’s direction is a masterstroke, elevating the industry to new heights with a vision that’s both bold and meticulous. Equally deserving of praise is Murali Gopy, whose script and dialogues weave a tapestry of words so powerful they linger long after the credits roll. This film is a shining example of storytelling done right—gripping, thought-provoking, and unapologetic. But beyond its artistic merits, L2 has sparked a predictable yet absurd political storm. Right-wing leaders have been quick to cry foul, clutching their pearls at the film’s depiction of historical events—specifically, the 2002 Gujarat riots. Their outrage is not just comical; it’s dripping with irony. These are the same voices that cheered for The Kerala Story , a film so steeped in propaganda that it could barely masquerade as fiction. They handed out free ticket...
Post a Comment
Read more

From Real to Reel

"I am in a long-distance relationship forever." Yesterday, I watched the movie Amaran, and it was absolutely amazing. I’m someone who rarely gets emotional over movies, yet I found myself teared up. The first time I heard Major Mukund’s story was when Indhu chechi came to Melbourne with Tinu Achachan, and back then, it was just another military story to me. But watching the movie today, the narrative struck me on a whole new level—the pain, the agony, the sacrifices. It all felt so raw and real. The respect I have for Indhu chechi has skyrocketed. I still remember every time I met her, she carried that signature smile of hers, unfaltering despite everything. Still cherishing the fond memories with Tinu Achachan, Indhu Chechi, and Arsheya. Back to the movie, I’ve never been particularly drawn to the idea of nationalism or overt patriotic fervor. Those who know me are well aware of that. But this movie managed to evoke a nationalistic ardour, a respect that transcends political...
Post a Comment
Read more